Images Οι αγώνες των Σουλιωτών

Ποιοι ήταν οι Σουλιώτες;

Ήταν βοσκοί που μιλούσαν ελληνικά και αρβανίτικα. Συχνά έκαναν επιδρομές στα χωριά του κάμπου, για να εξασφαλίσουν ζώα και γεννήματα (δημητριακά). Ήταν πολύ δεμένοι με τον τόπο τους (χωριά του Σουλίου στα Αθαμανικά όρη), γνώριζαν τα εδάφη του τόπου τους πάρα πολύ καλά, ήταν πολύ σκληροί και επειδή ασχολούνταν με τα όπλα, έγιναν σπουδαίοι πολεμιστές.

Ποια ήταν τα χαρακτηριστικά τους; 

• Συνήθιζαν να πολεμούν οχυρωμένοι πίσω από φυσικά εμπόδια (βράχους, δέντρα κ.τ.λ.)
• Πολεμούσαν τη νύχτα
• Πολλές  φορές χρησιμοποιούσαν τα σπαθιά τους αιφνιδιάζοντας τον εχθρό. 

 Γιατί οι Τούρκοι παρά τις συνεχείς επιθέσεις δεν μπορούσαν να τους υποτάξουν;

• Ήταν πολλοί γενναίοι
• Γνώριζαν να πολεμούν
• Είχαν ομαδικό πνεύμα 
• Γνώριζαν πολύ καλά τα εδάφη της περιοχής του Σουλίου
• Ενισχύονταν με όπλα, πυρομαχικά και τροφές από τις ξένες δυνάμεις μέσω των Επτανήσων

Πώς υποτάχτηκαν οι Σουλιώτες από τον Αλή Πασά;

Ο Αλή Πασάς ήταν τουρκαλβανός πασάς των Ιωαννίνων και ήταν ο μόνος που κατάφερε να κατακτήσει το Σούλι, έπειτα από πολλούς αγώνες και δολοπλοκίες. Συγκεκριμένα :

• Απομάκρυνε από το Σούλι ορισμένους από τους οπλαρχηγούς, αποδυναμώνοντας έτσι την άμυνά του .
• Έκανε πολλές επιθέσεις εναντίον των Σουλιωτών τελικά κατέλαβε το Σούλι το 1803. Τις στιγμές της κατάληψης ο ηγούμενος Σαμουήλ μαζί με Σουλιώτες γέροντες και τραυματισμένους τινάζονται στον αέρα στο οχυρό Κούγκι για να μη συλληφθούν από τους στρατιώτες του Αλή Πασά.
  

• Κάποιοι Σουλιώτες πέρασαν στην Κέρκυρα και από κει στα υπόλοιπα Επτάνησα - οι υπόλοιποι συνθηκολόγησαν και υποσχέθηκαν στον Αλή Πασά ότι θα εγκατέλειπαν το Σούλι και θα έμεναν στην Πρέβεζα (μεγαλύτερη πόλη της περιοχής και πρωτεύουσα σήμερα του Ν. Θεσπρωτίας).

Με ποιον τρόπο συνέχισαν τον αγώνα τους οι Σουλιώτες;

·       Στα Επτάνησα υπηρετούν στην αρχή τους Ρώσους και έπειτα τους Γάλλους.

·       Το 1820 καλούνται στο Σούλι από τους Τούρκους για να πολεμήσουν με επιτυχία εναντίον του Αλή Πασά ο οποίος θέλει να είναι ανεξάρτητος και να δημιουργήσει το δικό του κράτος. Στο τέλος μένουν αβοήθητοι και δύο χρόνια αργότερα, το 1822, εγκαταλείπουν οριστικά το Σούλι και μεταφέρθηκαν στην Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα όπου από κει συνέχισαν τον αγώνα για την ελευθερία.