Οι πλούσιοι και μορφωμένοι Έλληνες που δεν εγκατέλειψαν την
Κωνσταντινούπολη μετά την άλωσή της από τους Τούρκους, συγχωνεύτηκαν με άλλους Έλληνες
που ήρθαν από τον Πόντο ή την Καραμανία και ασχολήθηκαν με το εμπόριο και τη βιοτεχνία
και πλούτισαν. Αυτοί έμεναν στην περιοχή γύρω από το Πατριαρχείο (Φανάρι) και
αποτέλεσαν την άρχουσα τάξη των Ελλήνων, τους Φαναριώτες. Οι Φαναριώτες έπαιξαν
σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση των Ελλήνων.
Στους πρώτους αιώνες οι χριστιανοί ήταν υποχρεωμένοι να ζουν
σε φτωχικές συνοικίες, αναγκάζονταν να υπηρετούν στον τουρκικό στρατό ως οδηγοί
ή ναύτες. Τις σοβαρές τους υποθέσεις τις δίκαζαν τα τουρκικά δικαστήρια. Ενώ τις
υποθέσεις που δεν ήταν σοβαρές τις δίκαζαν τα εκκλησιαστικά δικαστήρια (
Έλληνες ιερείς).
Αυτό που ήταν δυσβάστακτο για τους χριστιανούς και μαζί με αυτούς
και για τους Έλληνες ήταν η επιβολή (υποχρεωτική πληρωμή) φόρων. Οι φόροι αυτοί
ήταν ο κεφαλικός (φόρος ζωής), φόρος εστίας (σπιτιού), φόρος για την
καλλιέργεια της γης (έγγειος), αλλά και ο φόρος της αγροτικής παραγωγής
(δεκάτη). Αυτοί ήταν οι τακτικοί φόροι (που πλήρωναν πάντα). Όμως συχνά οι Τούρκοι
επέβαλλαν και έκτακτους φόρους που δεν ήταν προγραμματισμένοι. Ακόμη
υποχρεώνονταν να δουλεύουν (αγγαρείες) και σε δημόσια έργα της οθωμανικής αυτοκρατορίας
(κατασκευή δρόμων, γεφυριών κ.τ.λ.).
Τα χειρότερα, όμως μαρτύρια για τους υπόδουλους ήταν,
ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια, οι σφαγές, οι αιχμαλωσίες, οι εξισλαμισμοί (τους εξανάγκαζαν
να αλλάξουν θρησκεία) και το παιδομάζωμα (φόρος αίματος). Ακόμη εξαναγκάστηκαν
από τους Τούρκους να φύγουν από τα εύφορα και γόνιμα εδάφη για να τα
καλλιεργούν οι Τούρκοι και να μεταφερθούν στις ορεινές περιοχές όπου τα εδάφη
καλλιεργούνταν δύσκολα και δεν ήταν γόνιμα.
0 σχόλια: