Η θρησκευτική οργάνωση
Οι Τούρκοι πίστευαν ότι έπρεπε να παραχωρήσουν κάποια
προνόμια στους χριστιανούς (Έλληνες κυρίως) για να μην ξεσηκώνονται συχνά. Έτσι
διατήρησαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο (ανώτατη θρησκευτική διοίκηση των χριστιανών)
και μάλιστα του έδωσαν περισσότερες αρμοδιότητες. Έτσι ο πατριάρχης εκτός από
θρησκευτικός αρχηγός των χριστιανών, ήταν και εκπρόσωπος του κράτους των υπόδουλων (ρουμ μιλέτ). Ακόμη η εκκλησία εκδίκαζε απλές υποθέσεις π.χ κληρονομιές,
αποφάσιζε για την ίδρυση σχολείων και για επιβολή φορολογίας.
Η πολιτική οργάνωση
Κάποιοι ιεράρχες της Εκκλησίας όπως ο Πατριάρχης Νεόφυτος δε
δέχτηκαν ποτέ την υποταγή του ελληνικού έθνους στους Τούρκους. Άλλοι ιερωμένοι
επεδίωξαν να έχουν σχέσεις με τη Ρωσία. Έτσι καλλιεργήθηκε σιγά σιγά η ιδέα ότι
οι Ρώσσοι το «ξανθό γένος» ίσως ελευθέρωνε την Κωνσταντινούπολη.
Οι Φαναριώτες ήταν πλούσιοι Έλληνες που κατοικούσαν στην
περιοχή Φανάρι της Πόλης, περιοχή που βρισκόταν και το Πατριαρχείο. Ήταν
άνθρωποι μορφωμένοι και γνώριζαν γλώσσες.
Γι’ αυτό το λόγο οι Τούρκοι τους χρησιμοποιούσαν ως μεταφραστές (δραγουμάνους)
και ως ανώτερους υπαλλήλους.
Εκτός από τους ιερωμένους και τους Φαναριώτες εξουσία είχαν
και οι τοπικοί άρχοντες δηλ. οι πρόεδροι των ελληνικών κοινοτήτων
(δημογέροντες, προεστοί, κοτζαμπάσηδες) που εκλέγονταν από τους Έλληνες της κοινότητας.
Οι Τούρκοι έδωσαν εξουσία στους προεστούς για να υπολογίζουν και να
συγκεντρώνουν τους φόρους κάθε κοινότητας. Πολλοί από τους προεστούς απέκτησαν πλούτο
και δύναμη.
0 σχόλια: